منوی مدیریت محصول

در پى توطئه استعمار در مبارزه با فرهنگ غنى اسلام، عاملان استعمار در كشورهاى اسلامى، همزمان اقدام به اعمال مشابهى نمودند. «امان اللّه خان» در افغانستان، «مصطفى كمال آتاتورك» در تركيه و «رضاخان پهلوى» در ايران مأموريت يافتند با مظاهر اسلام مخالفت و مبارزه كنند. استعمارگران دريافته بودند كه مستقيما نمى توانند مسأله كشف حجاب را مطرح كنند لذا بهتر ديدند ابتدا از تغيير لباس مردان شروع كنند زيرا اين كار دو نتيجه داشت. اول اين كه ذهن و روح جامعه را نسبت به تغييرات عمده كه جزء آداب و رسوم اجتماعى به شمار مى رفت آماده سازد، و دوم اين كه، نحوه عكس العمل اقشار مختلف مردم را بسنجد. در اين راستا رضاشاه با مطرح كردن تغيير لباس و كلاه اروپايى شاپو و متحدالشكل كردن لباس مردان، اقدام به تغيير لباس اسلامى و كشف حجاب بانوان نمود. وى اين عمل شنيع را از خانواده خويش آغاز كرد و سپس به كل جامعه سرايت داد. نخستين گروهى كه به اين كاروان ضداسلامى پيوست، خانواده وزيران و دست اندركاران نظام استبدادى بودند. در نهايت على رغم مخالفت هاى فراوان مردم مسلمان وعلما و نيز وقوع حادثه خونين مسجد گوهرشاد مشهد در اعتراض به كشف حجاب، رضاخان در هفدهم دى ماه 1314 ش، در جشن فارغ التحصيلى دانشسراى مقدماتى دختران در تهران، قانون كشف حجاب زنان را به طور آشكار آغاز نمود و خود به اتفاق همسر و دخترانش كه بدون حجاب بودند در اين جشن شركت كرد. مأموران رضاخان در راستاى اجراى اين قانون، شب و روز در كوچه ها و خيابان ها گشت مى زدند و هر جا زنِ باحجابى را مى يافتند با خشونت با او برخورد نموده، چادرش را بر مى داشتند و مردان را مجبور مى كردند تا زن هايشان را سر برهنه به خيابان ها و مجالس ببرند. با اين همه، عده زيادى از زنان مسلمان، با به جان خريدن همه خطرات و تحقيرها، تا پايان حكومت رضاخان و پس از آن حاضر به ترك حجاب خود نشدند و با مقاومت، افتخار نسل هاى آينده شدند.